Este podería ser o meu último poema,
o tal vez non,
pero todas as paisaxes que falaban
con verbas de luz
oscurecen antes da noite fría,
reina dos silenzos e os medos.
O meu corazón esta durmido
no caixón roto da melancolia
e a miñas alas de anxo
molladas de tormenta e trono.
Este podería ser
a última voz
e o último veleno
a última esperanza,
-flor dudando
no perfume da cidade da auga.
a última esperanza
pendurando nun vello vento
que en outras ocasións
quebrou a luz que trina na árbore da vida.
martes, 7 de febrero de 2012
domingo, 3 de julio de 2011
EU XA TE BUSCABA
Eu xa te buscaba,
antes de empezar a buscarte,
antes de que os atallos
non levaran a ningures
e os labirintos fosen,as veces,
os sendeiros máis claros.
Entón eu xa te buscaba.
Eu xa te buscaba,
nos fondos abisais
e no centro da terra
e na cima do universo,
eu xa te buscaba,
antes de que a terra fose lume
e o mar cubrira o mundo
soñando illas e continentes
e os peixes e antílopes
descobriran a flor da vida
dentro do cristal inmóbil do tempo
eu,xa te buscaba.
Eu xa te buscaba
antes que o cristal do tempo
inventara a tristeza e a traxedia;
e navegara desvergonzada entre
os homes
buscando sonar a gloria da súa melodia
desafinada
sobre as inocentes cordas dos seus brandos
corazóns,
feitos da cera que arde
no canto das estrelas e a luz radiante.
Entón ese día,
eu xa te buscaba.
Eu xa te buscaba
antes que o cristal do tempo
prendera a euforia e a alegría
Un agradable pasaixero con vellas trampas
moi ben disfrazadas,
un veleno a cuentagotas
que nos sube ao ceo
para arrancarnos da paz
que vive nas sabas brancas
dos nenos recen nacidos
e nesa tarde que pintas ese solpor
sobre o lienzo da túa tranquilidade.
Enton eu xa te buscaba.
Eu xa te buscaba,
aquela noite que te vin
e estiven a punto de chamarte,
pero calei, e din media volta
por que non creo que poda
existir máis máxia e felicidade,
que non deixar,eternamente,de buscarte.
antes de empezar a buscarte,
antes de que os atallos
non levaran a ningures
e os labirintos fosen,as veces,
os sendeiros máis claros.
Entón eu xa te buscaba.
Eu xa te buscaba,
nos fondos abisais
e no centro da terra
e na cima do universo,
eu xa te buscaba,
antes de que a terra fose lume
e o mar cubrira o mundo
soñando illas e continentes
e os peixes e antílopes
descobriran a flor da vida
dentro do cristal inmóbil do tempo
eu,xa te buscaba.
Eu xa te buscaba
antes que o cristal do tempo
inventara a tristeza e a traxedia;
e navegara desvergonzada entre
os homes
buscando sonar a gloria da súa melodia
desafinada
sobre as inocentes cordas dos seus brandos
corazóns,
feitos da cera que arde
no canto das estrelas e a luz radiante.
Entón ese día,
eu xa te buscaba.
Eu xa te buscaba
antes que o cristal do tempo
prendera a euforia e a alegría
Un agradable pasaixero con vellas trampas
moi ben disfrazadas,
un veleno a cuentagotas
que nos sube ao ceo
para arrancarnos da paz
que vive nas sabas brancas
dos nenos recen nacidos
e nesa tarde que pintas ese solpor
sobre o lienzo da túa tranquilidade.
Enton eu xa te buscaba.
Eu xa te buscaba,
aquela noite que te vin
e estiven a punto de chamarte,
pero calei, e din media volta
por que non creo que poda
existir máis máxia e felicidade,
que non deixar,eternamente,de buscarte.
martes, 31 de mayo de 2011
O RÍO
-Chega a tarde-
Chega o río con os seus pés descalzos
e me atopa soñando
na beira do seu reflexo,
e me atopa descalzo
con os pés no río do seu silenzo.
Chega o río con os seus pés descalzos
e me atopa soñando
na beira do seu reflexo,
e me atopa descalzo
con os pés no río do seu silenzo.
lunes, 28 de febrero de 2011
HOXE. ESE DÍA MARABILLOSO
Hoxe é un día marabilloso!!
!sentid profundamente!
este sol limpo que arrende
a auga de fresca de lavadoiros de aldea,
e a calma tenra e eterna
dun único rechouchío
que fuxe do medo
para buscar incansablemente
o voso prezado silencio.
Si,como non,
o voso prezado silenzo,
calma sonora
de músicas eternas,
pasadizo de reinos
e chave de fermosas promesas.
Ese o voso silenzo,
único paso,
e único destino,
Ese o único camiño
para lograr a sagrada reunión
do voso corazón
con a paisaxe da luz
que quere ser vestida,
vestida con ríos,árbores e mares
e o sorriso da nai,do o fillo,
da compañera e o amigo,
nese eterno solpor
que non deixou de rir
nas translúcidas primaveras.
Ese o único camiño
para lograr a gran aventura
de que o hoxe,
por fin,
como nunca,
e definitivamente,
podades ser inmensamente
FELICES.
V.L.Román
!sentid profundamente!
este sol limpo que arrende
a auga de fresca de lavadoiros de aldea,
e a calma tenra e eterna
dun único rechouchío
que fuxe do medo
para buscar incansablemente
o voso prezado silencio.
Si,como non,
o voso prezado silenzo,
calma sonora
de músicas eternas,
pasadizo de reinos
e chave de fermosas promesas.
Ese o voso silenzo,
único paso,
e único destino,
Ese o único camiño
para lograr a sagrada reunión
do voso corazón
con a paisaxe da luz
que quere ser vestida,
vestida con ríos,árbores e mares
e o sorriso da nai,do o fillo,
da compañera e o amigo,
nese eterno solpor
que non deixou de rir
nas translúcidas primaveras.
Ese o único camiño
para lograr a gran aventura
de que o hoxe,
por fin,
como nunca,
e definitivamente,
podades ser inmensamente
FELICES.
V.L.Román
domingo, 30 de enero de 2011
DURANTE ANOS
Durante años fui navegante
sin rumbo,
pero creí fielmente en mi barco
cuando los demás no contaban
con su viejo casco,
endeble ante los mortales olajes.
Durante años fui un navegante
mi barco llego a hermosos puertos
lleno de riquezas y bellas mujeres,
donde el alago fácil
y la alegría rápida pero breve
eran tesoros constantes,
Era muy dichoso
o así lo CREÍA.
Durante años fui un navegante
y llene mis grandes baules
de pesadas riquezas,
inservibles joyas y brillantes
objetos lúminosos
y frías baratijas.
Lleve mi tesoro a un lugar seguro
para que no fuese robado...
Mi TESORO,
Producto de la ansiedad de victoría
construido para mi reconocimiento
como una gran antorcha
que iluminara mi grandeza
para cegar al resto.
Durante años fui un navegante,
un incansable buscador de tesoros,
un incasable buscador de dichas y feicidad,
subi a las montañas más altas,
y baje a las profundidades
donde había una oscuridad
que alejaba al mismo Dios
y sus cansadas manos
salvadoras de semillas dormidas.
Amontone tesoros
y los guarde en el sotano de mi vida,
donde solo sirvio para acumular espacio
y miedo constante por su perdida.
Y entonces me di CUENTA
Yo ERA UN NAVEGANTE DE SENTIMIENTOS
no de fríos tesoros,
los viajes que me llenaron de los mejores tesoros
los conquiste desde el corazón,
el grito blanco de la gaviota en alta mar,
y los galopar de los delfines
enroscados en la espuma y el olor a sal.
No era necesarío navegar
a horizontes lejanos
ni mucho menos bajar a las profundidades
de la duda y la desesperanza,
Donde el barco se resentiendo
para encontrar un puerto
donde solo habitan fantasmas,
Donde el tesoro asemeja grande
pero suspira lo que el latir de una brasa,
para dejar luego
el vacio de la hoguera que siempre
espera apagada.
Mi verdadero tesoro
estaba muy cerca,
pues todo lo necesario para nuestro
felicidad
esta en la distancia que alcanza
nuestro brazo,
y todo lo inecesario,inutil y peligro
en la distancia que alcanza el otro.
Saber el camino depende de tu
valor.
Yo fui un navegante
y abandono mi barco
dejo los lejanos puertos
de tesoros falsos
y me quedo en la tierra prometida.
La tierra de las semillas que crecen
lentas pero firmes,
La tierra que será bosque de pajaros cantores
y amaneceres verdes
que crecen entre la montañas y las estrellas,
donde la amada será un dulce beso
como una música suave y tierna
que baña mi cuerpo,
y no una violenta explosión
sacudida de músculos y huesos
que se recrea en el placer
y no en el vinculo.
Aqui me quedo para siempre,
en mi reino encontrado,
en tu reino,
en nuestro reino,
simplemente,
EN EL REINO DE DIOS.
Durante años fui navegante
sin rumbo,
pero creí fielmente en mi barco
cuando los demás no contaban
con su viejo casco,
endeble ante los mortales olajes.
Durante años fui un navegante
mi barco llego a hermosos puertos
lleno de riquezas y bellas mujeres,
donde el alago fácil
y la alegría rápida pero breve
eran tesoros constantes,
Era muy dichoso
o así lo CREÍA.
Durante años fui un navegante
y llene mis grandes baules
de pesadas riquezas,
inservibles joyas y brillantes
objetos lúminosos
y frías baratijas.
Lleve mi tesoro a un lugar seguro
para que no fuese robado...
Mi TESORO,
Producto de la ansiedad de victoría
construido para mi reconocimiento
como una gran antorcha
que iluminara mi grandeza
para cegar al resto.
Durante años fui un navegante,
un incansable buscador de tesoros,
un incasable buscador de dichas y feicidad,
subi a las montañas más altas,
y baje a las profundidades
donde había una oscuridad
que alejaba al mismo Dios
y sus cansadas manos
salvadoras de semillas dormidas.
Amontone tesoros
y los guarde en el sotano de mi vida,
donde solo sirvio para acumular espacio
y miedo constante por su perdida.
Y entonces me di CUENTA
Yo ERA UN NAVEGANTE DE SENTIMIENTOS
no de fríos tesoros,
los viajes que me llenaron de los mejores tesoros
los conquiste desde el corazón,
el grito blanco de la gaviota en alta mar,
y los galopar de los delfines
enroscados en la espuma y el olor a sal.
No era necesarío navegar
a horizontes lejanos
ni mucho menos bajar a las profundidades
de la duda y la desesperanza,
Donde el barco se resentiendo
para encontrar un puerto
donde solo habitan fantasmas,
Donde el tesoro asemeja grande
pero suspira lo que el latir de una brasa,
para dejar luego
el vacio de la hoguera que siempre
espera apagada.
Mi verdadero tesoro
estaba muy cerca,
pues todo lo necesario para nuestro
felicidad
esta en la distancia que alcanza
nuestro brazo,
y todo lo inecesario,inutil y peligro
en la distancia que alcanza el otro.
Saber el camino depende de tu
valor.
Yo fui un navegante
y abandono mi barco
dejo los lejanos puertos
de tesoros falsos
y me quedo en la tierra prometida.
La tierra de las semillas que crecen
lentas pero firmes,
La tierra que será bosque de pajaros cantores
y amaneceres verdes
que crecen entre la montañas y las estrellas,
donde la amada será un dulce beso
como una música suave y tierna
que baña mi cuerpo,
y no una violenta explosión
sacudida de músculos y huesos
que se recrea en el placer
y no en el vinculo.
Aqui me quedo para siempre,
en mi reino encontrado,
en tu reino,
en nuestro reino,
simplemente,
EN EL REINO DE DIOS.
domingo, 19 de diciembre de 2010
TI ERES A MILAGRE
Hoxe podería ocorrer unha milagre,
como que salten de súpeto todas as chispas do mundo,
esas que durmiron mil outonos
no teu profundo cativerio incomprensible.
Aquel que xamais comprendiches.
Hoxe podería ocurrer unha milagre,
como que camiñádoo polas rúas de pedra
con o teu vestido de azul turquesa
os diminutos ollos dos fentos
boten a súa única flor de vida
polo teu vestido e doce sorriso.
Hoxe podería ocurrir unha milagre,
como que tomando o teu café de sempre,
aquela lianas que gabeaban polo teu silenzo
cegando a túa paisaxe sonora
abran novas frores
adornando con música
aquela tormenta fría
que te deixaba sen ollos.
e o café arrecenda
con amor,
sobre os teus beizos,
ese soño que sempre
estivo,
pero que estaba moi lonxe,
nese sendeiro borroso
do borroso esquecemento.
como que salten de súpeto todas as chispas do mundo,
esas que durmiron mil outonos
no teu profundo cativerio incomprensible.
Aquel que xamais comprendiches.
Hoxe podería ocurrer unha milagre,
como que camiñádoo polas rúas de pedra
con o teu vestido de azul turquesa
os diminutos ollos dos fentos
boten a súa única flor de vida
polo teu vestido e doce sorriso.
Hoxe podería ocurrir unha milagre,
como que tomando o teu café de sempre,
aquela lianas que gabeaban polo teu silenzo
cegando a túa paisaxe sonora
abran novas frores
adornando con música
aquela tormenta fría
que te deixaba sen ollos.
e o café arrecenda
con amor,
sobre os teus beizos,
ese soño que sempre
estivo,
pero que estaba moi lonxe,
nese sendeiro borroso
do borroso esquecemento.
martes, 7 de diciembre de 2010
A veces
solo a veces
me siento el mar
sereno que hunde los buques,
su mar de algas sonámbulas,
su naufragio ya advertido
en los ojos de las sirenas
que gritaban mi auxilio transparente.
A veces
solo a veces,
me siento ese invierno sin amada,
sin compañera,
esperando el beso en el antiguo
ambar amarillo de la hoguera
donde se recogen
, desde siempre,
el fósil vivo de
los cuerpos desnudos
que cruzaron
las llamas de lo eterno.
A veces
solo a veces,
me detengo en el camino,
como a un tren que borrasen
sus fríos rieles,
como un ave que perdio
todas las lunas y soles
de su largo viaje
A veces solo a veces
me doy cuenta que no soy yo,
por eso
me siento así,
y por eso,
nunca me duele.
solo a veces
me siento el mar
sereno que hunde los buques,
su mar de algas sonámbulas,
su naufragio ya advertido
en los ojos de las sirenas
que gritaban mi auxilio transparente.
A veces
solo a veces,
me siento ese invierno sin amada,
sin compañera,
esperando el beso en el antiguo
ambar amarillo de la hoguera
donde se recogen
, desde siempre,
el fósil vivo de
los cuerpos desnudos
que cruzaron
las llamas de lo eterno.
A veces
solo a veces,
me detengo en el camino,
como a un tren que borrasen
sus fríos rieles,
como un ave que perdio
todas las lunas y soles
de su largo viaje
A veces solo a veces
me doy cuenta que no soy yo,
por eso
me siento así,
y por eso,
nunca me duele.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)