A MIÑA NINFA DAS AUGAS

Hoxe o día esta cincento.
A luz espera lonxe nas fronteiras
feridas dun adeus moi lonxano,

Hoxe o día esta triste

como un melancólico outono
estático,quedo,
detido no tempo inmóvil
do canto da rula,
e no líquido dourado
que deixa a tarde sobre
a auga nova da súa plumaxe.

Hoxe o día esta triste.

Pasan os trens da viaxe que non levo,
trimbrando as súas máquinas
sobre os ríos sedados
do antigo traxe das árbores do verán
que hoxe viaxan ao mar
gastados e vellos.


Hoxe o día esta triste.

Pero penso nos teus pés
amarelo de area salgada
e diminutas estreliñas
que se apagan dramaticamente
con os meus bicos morados


Pero penso
cando xogaban nos estanques,
coma unha ninfa branca,
a inventarme
a peixe azul que non vivia
e a amor das algas
que de AMOR,
por ti eternamente morian.

Hoxe pode ser un bo día,
para levantar a esperanza
como unha bandeira nova,
como un vento antigo que non estaba,
como un vello mineral de ouro
sobre as lendas das terras molladas.

Hoxe pode ser un gran día,
diferente aos perennes días
de longos retratos que se queixan
dun dor,
unha e outra vez sobre as
túas feridas tolas de doces mentiras.

Hoxe pode ser un gran día,
hoxe pode ser a milagre,
hoxe poderas dicir
comeza a miña vida
pois atopei a verba precisa,
a paisaxe
que por fin feliz me mira.

Aquí comeza o poema.
O tempo colocado sobre imaxe,
o vello espello averiado
de verdes feridas e abandono,
que xa non recolle formas nen paisaxes,
que quedou mudo,
con un tic-tac conxelado
que naufraga na túa boca que xa non mira,
na túa boca que non se deten
na túa boca que que quedou tamén muda
como o espello,
como a paisaxe,
como a miña boca
que espera sempre muda
aquela nostalxia da túa boca
na miña docemente detida.