Leire
solo tu nombre
ya es pasaisaje sonoro
en el silencio de
de la tierra y su antiguo trazo
de carbón dibujado de inviernos.
Leire
solo tu nombre
ya es música
de mis sueños,
mortal digestión
de fogosos sentimientos,
bancos multicolores de peces
y corales de pasión
bañados en las aguas tibias
de las sabanas que buscan tu cuerpo blanco
en las mojadas latitudes de mis inalcanzables sueños.
Leire.
Leire....
solo tu nombre
ya me despierta,
cuando lo dejo susurrado
como un fuerte pecado que contamina,
en las puertas enamoradas de mis labios,
como un suspiro mágico
que recorre los desvanes mundo
cambiando el viejo decorado
de tablones polvorientos y telones rotos,
Leire,leire
solo tengo ahora tu nombre,
cuando te marchas
y no me esperas,
y me abandonas en las sábanas tibias
nombrando tu sueño
con la palabra mágica en mis labios,
con tu nombre,
en aquella noche
que nunca quisiste inventarme
y que ya nunca resonara en las
trágicas habladurías de los ángeles.
Ahora ya solo que queda
para poder sobrevivir
nuevamente el arte mágico e infinito
de volver a pronunciar tu nombre,
una y otra vez,
hasta que te olvide
hasta que tu nombre olvide,
ya por fin,
absolutamente todo.
Leire,Leire,Leire.
lunes, 29 de noviembre de 2010
sábado, 27 de noviembre de 2010
viernes, 26 de noviembre de 2010
A MIÑA NINFA DAS AUGAS
Hoxe o día esta cincento.
A luz espera lonxe nas fronteiras
feridas dun adeus moi lonxano,
Hoxe o día esta triste
como un melancólico outono
estático,quedo,
detido no tempo inmóvil
do canto da rula,
e no líquido dourado
que deixa a tarde sobre
a auga nova da súa plumaxe.
Hoxe o día esta triste.
Pasan os trens da viaxe que non levo,
trimbrando as súas máquinas
sobre os ríos sedados
do antigo traxe das árbores do verán
que hoxe viaxan ao mar
gastados e vellos.
Hoxe o día esta triste.
Pero penso nos teus pés
amarelo de area salgada
e diminutas estreliñas
que se apagan dramaticamente
con os meus bicos morados
Pero penso
cando xogaban nos estanques,
coma unha ninfa branca,
a inventarme
a peixe azul que non vivia
e a amor das algas
que de AMOR,
por ti eternamente morian.
Hoxe o día esta cincento.
A luz espera lonxe nas fronteiras
feridas dun adeus moi lonxano,
Hoxe o día esta triste
como un melancólico outono
estático,quedo,
detido no tempo inmóvil
do canto da rula,
e no líquido dourado
que deixa a tarde sobre
a auga nova da súa plumaxe.
Hoxe o día esta triste.
Pasan os trens da viaxe que non levo,
trimbrando as súas máquinas
sobre os ríos sedados
do antigo traxe das árbores do verán
que hoxe viaxan ao mar
gastados e vellos.
Hoxe o día esta triste.
Pero penso nos teus pés
amarelo de area salgada
e diminutas estreliñas
que se apagan dramaticamente
con os meus bicos morados
Pero penso
cando xogaban nos estanques,
coma unha ninfa branca,
a inventarme
a peixe azul que non vivia
e a amor das algas
que de AMOR,
por ti eternamente morian.
miércoles, 24 de noviembre de 2010
Hoxe pode ser un bo día,
para levantar a esperanza
como unha bandeira nova,
como un vento antigo que non estaba,
como un vello mineral de ouro
sobre as lendas das terras molladas.
Hoxe pode ser un gran día,
diferente aos perennes días
de longos retratos que se queixan
dun dor,
unha e outra vez sobre as
túas feridas tolas de doces mentiras.
Hoxe pode ser un gran día,
hoxe pode ser a milagre,
hoxe poderas dicir
comeza a miña vida
pois atopei a verba precisa,
a paisaxe
que por fin feliz me mira.
para levantar a esperanza
como unha bandeira nova,
como un vento antigo que non estaba,
como un vello mineral de ouro
sobre as lendas das terras molladas.
Hoxe pode ser un gran día,
diferente aos perennes días
de longos retratos que se queixan
dun dor,
unha e outra vez sobre as
túas feridas tolas de doces mentiras.
Hoxe pode ser un gran día,
hoxe pode ser a milagre,
hoxe poderas dicir
comeza a miña vida
pois atopei a verba precisa,
a paisaxe
que por fin feliz me mira.
sábado, 20 de noviembre de 2010
Aquí comeza o poema.
O tempo colocado sobre imaxe,
o vello espello averiado
de verdes feridas e abandono,
que xa non recolle formas nen paisaxes,
que quedou mudo,
con un tic-tac conxelado
que naufraga na túa boca que xa non mira,
na túa boca que non se deten
na túa boca que que quedou tamén muda
como o espello,
como a paisaxe,
como a miña boca
que espera sempre muda
aquela nostalxia da túa boca
na miña docemente detida.
O tempo colocado sobre imaxe,
o vello espello averiado
de verdes feridas e abandono,
que xa non recolle formas nen paisaxes,
que quedou mudo,
con un tic-tac conxelado
que naufraga na túa boca que xa non mira,
na túa boca que non se deten
na túa boca que que quedou tamén muda
como o espello,
como a paisaxe,
como a miña boca
que espera sempre muda
aquela nostalxia da túa boca
na miña docemente detida.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)